Licht in je zelf

Donderdag 21 september 2017
08:17
Een mail:
Helaas moeten wij u meedelen dat u niet door bent in de verdere procedure. Zonder voorbij te gaan aan uw kwaliteiten zijn wij van mening dat de door ons geselecteerde kandidaten beter aansluiten bij het functieprofiel.

*Grinnikt*

08:25

Eten.

08:50

Onderweg, met de auto.

09:35
Precies 365 dagen geleden stapte ik hier voor het eerst binnen.
Ik ben 5 minuten te laat, door het verkeer, maar ik voel geen haast. Ik weet dat het goed is.
We gaan zitten in haar werkkamer, die voor mij rustig is. Terwijl die vol staat en hangt met gekleurde kunstwerken, schilderijen, beelden, hangers en kaarten.
Op een kaart , in het zwart wit , staat: Los laten geeft houvast.
Die onthou ik, bij deze.
Wanneer ik zit begint zij met vertellen. En te kleuren, een mengeling van kleuren ontstaan met elk een eigen betekenis en boodschap, voor mij en over mij.
Besef over het verdriet in het verleden en de geleerde lessen.
Besef over het geluk en de toekomst met nieuwe ervaringen.
Voor mij is het fijn.

Besluiten zijn genomen.

11:15
Ik sta buiten, met mijn tekening. Mijn energie.

De zon schijnt, het is een goeie dag om een goeie dag te hebben.

11:20

Onderweg, met de auto.

12:00
Eten.
12.50
Onderweg, op de fiets.
13:25
Ik ben netjes op tijd. De deur van de afgesproken locatie zit nog op slot. Ik ga in de zon zitten en wacht. 15 minuten later bel ik. Foutje in de agenda van de ander. Komt er aan, 5 minuten.
Ik heb een kop thee en we zitten buiten, de ander op een bankje en ik een een fijne stoel.
Om wat voor reden dan ook begin ik een ‘verkoop’ praatje.
De ander geeft aan wanneer ik klaar ben; ‘oke, dat is niet de echte Jacob, wie ben je nu echt, waar kom je vandaan, wat wil je?
Oke, schakelen.
Ik vertel waar ik vandaan kom, wat ik gedaan heb, wat ik meegemaakt hebt, wat ik voel, wat ik denk, wat ik droom, wat ik ga doen.
‘Ja’ zegt de ander. ‘Dat is de ware Jacob. Alleen ik zie nog pijn in je ogen. Je durft de drempel niet over. Als je dat durft, dan ben je nog sterker dan dat je nu al laat zien’
Oef, de ander heeft gelijk. Ik geef hem gelijk.
We praten nog wat verder en ik ga naar huis.
15:30
Onderweg,op de fiets.
16:17
Mediteren.
Het licht speelt, warm en koude energie stroomt, gedachtes komen en gaan voorbij.
17.25
Hardlopen, het bekende rondje. Al twintig jaar loop ik dit rondje. Verveeld nooit.
18:30
Eten.
Met mijn ouders, fulltime pensionada.
Ik vertel ze wat er deze week en deze dag allemaal gebeurd is.
Ik voel het opkomen, tranen die de trap oplopen om van de glijbaan te gaan.
Zolang heb ik dat gevoel onderdrukt. Ik voel de drempel en besluit de drempel weg te halen.
Ik begin te huilen, en het huilen verandert in keihard janken, lang en diep.
Ik moet lachen tegelijk, ik ben de drempel over.
Opgelucht.
Ik merk dat ik in mijn hoofd schiet, niet doen.
Niet denken, gewoon huilen, keihard.
Ik heb twee dagen spierpijn van het huilen.
20:05
Afwassen, samen met mijn vader.
20:50
Mind of the Universe kijken.
21:30
Naar bed. Slapen. Met een glimlach
Het is lastig vormgeven als het blad vol is, deze is nu leeg.
De volledige rivier is duidelijk hoe deze verloopt.
Ik zit in mijn bootje en zie tot de eerste bocht.
Het is spannend en met vol vertrouwen gaan we ervoor.
Het is al goed, het wordt alleen maar beter ;o)
Screenshot_20170823-214206

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s