Dag van de arbeid

De laatste twee weken van april heb ik moeite om aan de arbeid te gaan. Ik weet wat ik moet doen, ik heb het er over, ik denk er over na. Ik zie het plaatje van het eindresultaat voor mij, echter er komt niets concreets uit mijn handen wat daadwerkelijk bijdraagt aan dat eindplaatje. Ergens zit een ‘blokkade’, een (onbewuste) gedachte die voor weerstand zorgt. Gecombineerd met ‘vlucht’gedrag wat de actiemodus ondermijnt, zette dat de afgelopen paar dagen geen zoden aan de dijk. Het besef dat ik kies om ‘niets’ te doen, zorgt voor een schuld gevoel.

Thuis werken lijkt ideaal. Alle faciliteiten zijn aanwezig; tafel, laptop, thee, toilet, internet, eten. En daar is elke keer weer ‘de afleiding’. Is het gebrek aan discipline? Motivatie? Of onzekerheid of wat ik wil doen wel datgene is waar andere op zitten te wachten. Als kenniswerker ben je met ‘vanalles-en-nog-wat-bezig’. Maar wat doe je nu precies, concreet? Hoe laat ik dat zien?

Anyway, ik ben er klaar mee. Met dat schuldgevoel (zijn gedachtes ;o) Ik ben er klaar mee. Met die weerstand (duurt langer dan datgene daadwerkelijk te doen ;o) Ik ben er klaar mee. Om het er alleen maar over te hebben (gewoon dingen doen, dus ;o)

Gisteren, maandag 30 april, was de dag van de ontspanning. Vooruit dat ‘gunde’ ik mijzelf nog. En vandaag, de dag van de arbeid, arbeid verricht.

Mijn huis uit. Een werkplek waar alle faciliteiten zijn die ik thuis ook heb. Vandaag is dat Seats 2 Meet Strijp S, Eindhoven.
Samen werken met iemand. Samen naast elkaar werken of samen met iemand werken. Vandaag was dat beide en met Tim Bertens.

En ‘gewoon’ beginnen. Energie begint te stromen. Ideeën en gedachten worden concreet (hé, toch nuttig geweest om ergens over na te denken toen ik ‘niets’ aan het doen was, weg schuldgevoel ;o) Mijn acties leveren resultaat op en dat resultaat geeft een goed gevoel. Ongeacht hoe ik mij voelde op het moment dat ik begon aan die actie.

Om dan thuis te komen, een huisgenoot vraagt of je mee-eet, je nog een rondje hardloopt, fijn in de laatste zonnestralen van de dag een awesome idee krijgt (hé, weer die ontspanning ;o , en kom ik op een ander moment op terug)

Des-al-wel-te-plus, de les voor vandaag, en de kracht zit hem in de herhaling. Ik weet dat ik het weet, er naar leven is de uitdaging ;o)
– er op uit, onderweg zijn, ergens anders werken.
– samen met of naast iemand werken.
– letterlijk en figuurlijk in beweging zijn om uit je hoofd te komen , zodat je helder hebt wat je doet, voor wie, en waarom.
– een spelletje maken van de dingen die je doet (kom ik op een ander moment op terug)
– dat ik met hele toffe dingen bezig ben. (kom ik op een ander moment op terug)
– loslaten, de wereld vergaat niet als ik het vandaag niet af heb.

Voor diegene die wil om een keer samen naast of met elkaar te werken, geef mij een seintje, prikken we een datum en een toffe locatie.

Enthousiaste groet

Jacob

#lifedesign #persoonlijk #movefulness #lichtondernemen #leilea #learning #leisure #ontspanning #nostress #Bewust #Actief #Samen #Nu #Ooit #practicewhatyoupreach
Advertenties

#23

#23

De zon schijnt, de vogels fluiten, de lucht is blauw. Fris is wel toe te kennen aan deze ochtend. De klok geeft aan dat het 08:59 is. Ik wandel door de Duivelandsestraat en heb huis nummer 77 gevonden. Daar tegenover staat de waterpomp bij de ingang naar de duinen toe. Ik ben in Den Haag bij kijkduin en heb afgesproken met Bruno. Ik ken Bruno niet en hij mij ook niet. Vandaag gaan we daar verandering in brengen door 8 uur met elkaar te wandelen langs het strand en door de duinen. Vandaag heb ik een wezenlijke ontmoeting voor het project what ever the weather. Het is donderdag 22 februari 2018, mijn 35e verjaardag. Deze dag is een cadeau voor mijzelf en aan mij zelf.

Daar is Bruno. Helemaal in het zwart gekleed, behalve zijn wandelschoenen die zijn bruin. Een rugzak, met fotocamera en een statief. Naast de waterpomp gaan we zitten, tussen bouwmaterialen die op de stoep liggen. We maken kennis door elk antwoord te geven op de vragen: Hoe je je voelt, hoe je verwachtingen zijn en wat je van de dag gaat verwachten, wanneer de dag geslaagd is. Wanneer we beide de vragen beantwoord hebben, ik was eerst, vertrekken we. Binnen drie minuten staan we in de duinen en kort daarna staan we op het strand. De wind waait stevig, de zon schijnt de eerste warme stralen en de lucht is helder blauw. Beter! Ik heb mij voorgenomen om meteen de diepte in te gaan. Geen koetjes en kalfjes. Wandelen en praten is daar uiterst geschikt voor. Bruno luistert en ik praat. Links van ons is de vloedlijn en we lopen naar een pier met een groene lichttoren. Op deze pier maken we straks aan het einde van de dag de foto voor het project. Wellicht ook nog voor een boek en expositie, daar komen we vanzelf achter. Op het eind van de pier gaan we zitten op een bankje. We eten een cracker en tussen het plat Hagenees wat om ons heen aanwezig is van de vissers stelt Bruno vragen. Ik antwoord.

Fijn is het om te praten en dat iemand luistert zonder oordeel en met nieuwsgierigheid. We gaan een stuk lopen, het eerste stukje terug, de vloedlijn is rechts van ons. De wind is wat steviger en zonder opdringerig te zijn straalt de zon. Bruno nodigt mij uit om een horizon observatie te doen. Zitten en kijken wat er, langzaam, verandert aan de horizon. Zitten en zijn, dat kan ik. Geen idee hoelang we daar gezeten hebben. Tijdbesef is compleet weg, wat een heerlijk gevoel is. We wandelen verder en ik stel Bruno vragen. Beide leren we elkaar beter kennen. Na een periode van flink doorstappen, hoelang deze periode geduurd heeft weet ik niet, gaan we in een duinpannetje zitten. De ogen vallen dicht en we slapen een tijdje.

We draaien om en lopen nu met de vloedlijn weer aan de linkerhand terug naar waarvan we gekomen zijn. We hebben een stuk chocola op en hebben het over vertrouwen. Bruno nodigt mij uit om mijn ogen dicht te doen en honderd stappen vooruit te zetten. Wetende dat er niets om ons heen is om tegen aan te lopen zet ik stevig mijn eerste stappen. Mijn gehoor staat aan en is scherp. Het geluid van de wind, het ritselen van de wind, de stappen van Bruno, mijn eigen ademhaling, het kraken van mijn hersens, de zon die op mijn gezicht schijnt. ‘Opeens’ wordt dit ‘anders’ ervaren dan wanneer mijn ogen open zijn. Lekker!

We zijn beland bij de Juthut van ome Jan. Ik eet mijn banaan en doosje sushi van de AH to Go, waar ik ook mijn ontbijt vandaan heb gehaald; twee krentenbollen en twee bananen. We praten over vrienden, relaties en familie. Op een gegeven moment komt een oudere man om de hoek. Hij heeft blijkbaar naar ons geluisterd en deelt wat sterke verhalen. In eerste instantie merk ik bij mezelf op dat het als een inbreuk voelt. Snel daarna geef ik mij over om daadwerkelijk naar hem te luisteren. Tussen de regels door wordt een heel ander verhaal vertelt.

Bruno en ik zijn onderweg naar het eindpunt van de dag, de foto. Eerst nog langs een paar bunkers in de duinen. Onderweg zien we nog een paar spechten hun werk doen en lopen een stuk in stilte. Aangekomen op de plek, de pier waar we die ochtend begonnen zijn, merk ik dat ik zelf een beetje zenuwachtig begin te worden voor de foto. Ik gebruik de gezonde spanning om te focussen. De juiste positie en houding wordt gevonden. Bovenkleding uit, afstandsbediening voor de camera in mijn handen, in de lens kijken, ontspannen en klik.

Deze dag is een dag waarop ik mij echt Jacob hebt gevoeld, in plaats van ‘jarig’. Deze dag en alle andere dagen is sowieso een feest.

Ik heb Bruno antwoord gegeven op de vraag wat ik beleef toen ik de foto voor de eerste keer zag. Ik ben nieuwsgierig wat jij beleeft wanneer je deze foto ziet.

Enthousiaste groet Jacob

2018-02-22

 

Spiegel

Ik antwoord steevast met “het is goed’ als iemand aan mij vraagt; ‘hoe is het?’

Alle facetten van het leven zijn aanwezig. Er gaan mensen dood en er worden mensen geboren.
Ik ben boos, bang, blij, bedroefd en soms voel ik mij beschaamd.
Ik ben bewust van deze gevoelens en gedachten. Of is het andersom?
Dat zoeken we uit.

De reden dat ik hier mijn blogs plaats is omdat ik hier een andere (kwetsbare) kant van mij zelf laat zien.
Op andere sociale media sta ik met mijn blije hoofd dingen te doen.
(Ik kies namelijk bewust om blij te zijn ;o).
Wat niet wegneemt dat ik dat eens een keer niet ben.
Zonder de azijn weten we immers niet hoe zoet de honing smaakt.

Ik ben in beweging wat zorgt dat ik niet stilzit.
Echter het stil zitten, het stil zijn, bewust alleen zijn is en blijft een uitdaging.
Ik pak ze. ik plan ze in. Ik laat het gebeuren.
Het mag meer van mij. Een gevoel van onrust en spanning is aanwezig.
Ik ben de enige die daar iets mee / aan kan doen.

Ik heb nu een spiegel, voor het eerst sinds lange tijd een eigen spiegel.
Niet alleen om mijn haar te checken of dat er iets tussen mijn tanden zit.
Om mijzelf letterlijk de spiegel voor te houden.
Om diep van binnen naar mijzelf te kijken.

November

Het is 14 november 2015, rond de klok van 23:00 uur.
We besluiten op tijd naar bed te gaan.
We zijn bekaf, al een tijdje.

Die nacht verandert alles.

Het is 14 november 2016, rond de klok van 23:00 uur.
Ik besluit om op tijd naar bed te gaan.
Ik ben bekaf, al een tijdje.

Ik leef alleen.

Het is november 2017, rond van de klok van 19:15 uur.
Ik sluit mijn ogen en luister naar het verhaal van een boeddhistische monnik.
Ik ben bekaf, al een tijdje.

Wat hij vertelt herken ik, besef ik, denk ik over na, vertel ik over, maar doe ik het ook.

Het is 14 november 2017, rond de klok van 23:00 uur.
Ik besluit om nog te zagen, boren en schroeven.
Ik ben bekaf, al een tijdje.

Wat de nacht mij gaat brengen weet ik niet.

Rust, slaap, opladen, bijkomen, energie. Dat is waar ik behoefte aan heb.

Wat mij bij blijft van het verhaal van de monnik is dat we bezig zijn met symptoom bestrijding in plaats van de oorzaak.
De onrust, de pijn, het verdriet, de angst, de onzekerheid, daar loop ik niet voor weg, maar echt aangaan is een ander verhaal.

Ik wil schreeuwen, de longen uit mijn lijf. De ogen uit mijn kop janken.

Wat mij bij blijft van het verhaal van de monnik is dat we vergeten zijn om moeite te doen voor de wezenlijke dingen.

Ik wil je meenemen in mijn gedachte en gevoelens, maar intussen stromen de tranen over mijn wangen.

Dat is wat ik wil, huilen, de druk uit mijn lijf.

Het is november en het verhaal wat was blijft niet meer.
Het is november en wat de toekomst gaat brengen,
Dat weet alleen de volgende november.
Het is november. Welterusten, slaap zacht.

Dear Future

Hey Hallo Dear Future,

Net zoals ik en mijn lichaam, kennen wij elkaar al een tijdje.
We zijn op het strand, waar de rivier uitmond in de zee.
Ik lig in mijn hangmat zachtjes heen en weer te wiegen in de wind.
Jij speelt in het zand.

Ik kom uit mijn hangmat en ik neem je mee naar de branding.
Waar de rivier en de zee elkaar voor de eerste keer ontmoeten.
Net zo onstuimig zoals onze eerste ontmoeting, aan het begin van deze rivier.

Met plezier zijn we samen in een bootje gestapt, ik niet wetend hoe het na de volgende bocht eruit zou zien, maar er op vertrouwend dat jij en ik er samen gaan komen.

Met onze voeten staan we in het water, deze hebben ons gedragen en vooruit gebracht tot daar waar we nu zijn. Zonder de gezetten stappen kom je nergens.
Ergens is oke.
Soms op plekken waar we geen idee hadden wat we daar deden maar vonden we dingen die we niet zochten. En soms waren we doelbewust onderweg naar de volgende plaats.

Weet je nog die keer dat ik je kwijt was? Liep ik daar in mijn eentje rond, samen met een hoop andere. Dat was eenzaam. Ik was ver van mijn eigen rivier verwijdert. Geduldig van je dat je mij mijn gang hebt laten gaan, ook al wist jij beter. Dat waren de eigenwijze bochten in mijn rivier. Moerassige stukken, stroomversnellingen, draaikolken, en doodlopende stroompjes. Ach dat waren nog eens tijden.

He kijk, zie je dat. Dat bootje wat daar vaart. Weet je nog, daar hebben we samen nog aan gebouwd, een tijdje terug. Ik zie dat ze een kleine aanpassing hebben gemaakt dan wat wij toen voorstelde, maar ik snap waarom ze het gedaan hebben. Wat gaan ze relaxed door het water. Gaaf om te zien.

Lieve Dear Future, ik zie in je ogen dat je mee wil. Ga maar, ik blijf hier. Dank je wel voor de reis en tot een volgende.
IMG_20170928_105346

Licht in je zelf

Donderdag 21 september 2017
08:17
Een mail:
Helaas moeten wij u meedelen dat u niet door bent in de verdere procedure. Zonder voorbij te gaan aan uw kwaliteiten zijn wij van mening dat de door ons geselecteerde kandidaten beter aansluiten bij het functieprofiel.

*Grinnikt*

08:25

Eten.

08:50

Onderweg, met de auto.

09:35
Precies 365 dagen geleden stapte ik hier voor het eerst binnen.
Ik ben 5 minuten te laat, door het verkeer, maar ik voel geen haast. Ik weet dat het goed is.
We gaan zitten in haar werkkamer, die voor mij rustig is. Terwijl die vol staat en hangt met gekleurde kunstwerken, schilderijen, beelden, hangers en kaarten.
Op een kaart , in het zwart wit , staat: Los laten geeft houvast.
Die onthou ik, bij deze.
Wanneer ik zit begint zij met vertellen. En te kleuren, een mengeling van kleuren ontstaan met elk een eigen betekenis en boodschap, voor mij en over mij.
Besef over het verdriet in het verleden en de geleerde lessen.
Besef over het geluk en de toekomst met nieuwe ervaringen.
Voor mij is het fijn.

Besluiten zijn genomen.

11:15
Ik sta buiten, met mijn tekening. Mijn energie.

De zon schijnt, het is een goeie dag om een goeie dag te hebben.

11:20

Onderweg, met de auto.

12:00
Eten.
12.50
Onderweg, op de fiets.
13:25
Ik ben netjes op tijd. De deur van de afgesproken locatie zit nog op slot. Ik ga in de zon zitten en wacht. 15 minuten later bel ik. Foutje in de agenda van de ander. Komt er aan, 5 minuten.
Ik heb een kop thee en we zitten buiten, de ander op een bankje en ik een een fijne stoel.
Om wat voor reden dan ook begin ik een ‘verkoop’ praatje.
De ander geeft aan wanneer ik klaar ben; ‘oke, dat is niet de echte Jacob, wie ben je nu echt, waar kom je vandaan, wat wil je?
Oke, schakelen.
Ik vertel waar ik vandaan kom, wat ik gedaan heb, wat ik meegemaakt hebt, wat ik voel, wat ik denk, wat ik droom, wat ik ga doen.
‘Ja’ zegt de ander. ‘Dat is de ware Jacob. Alleen ik zie nog pijn in je ogen. Je durft de drempel niet over. Als je dat durft, dan ben je nog sterker dan dat je nu al laat zien’
Oef, de ander heeft gelijk. Ik geef hem gelijk.
We praten nog wat verder en ik ga naar huis.
15:30
Onderweg,op de fiets.
16:17
Mediteren.
Het licht speelt, warm en koude energie stroomt, gedachtes komen en gaan voorbij.
17.25
Hardlopen, het bekende rondje. Al twintig jaar loop ik dit rondje. Verveeld nooit.
18:30
Eten.
Met mijn ouders, fulltime pensionada.
Ik vertel ze wat er deze week en deze dag allemaal gebeurd is.
Ik voel het opkomen, tranen die de trap oplopen om van de glijbaan te gaan.
Zolang heb ik dat gevoel onderdrukt. Ik voel de drempel en besluit de drempel weg te halen.
Ik begin te huilen, en het huilen verandert in keihard janken, lang en diep.
Ik moet lachen tegelijk, ik ben de drempel over.
Opgelucht.
Ik merk dat ik in mijn hoofd schiet, niet doen.
Niet denken, gewoon huilen, keihard.
Ik heb twee dagen spierpijn van het huilen.
20:05
Afwassen, samen met mijn vader.
20:50
Mind of the Universe kijken.
21:30
Naar bed. Slapen. Met een glimlach
Het is lastig vormgeven als het blad vol is, deze is nu leeg.
De volledige rivier is duidelijk hoe deze verloopt.
Ik zit in mijn bootje en zie tot de eerste bocht.
Het is spannend en met vol vertrouwen gaan we ervoor.
Het is al goed, het wordt alleen maar beter ;o)
Screenshot_20170823-214206

The Trip is over, but the Journey continues

Hey Hallo Wereld,

Drie maanden lang heb ik per uur geleefd. Niet wetende wat er daarna zal gebeuren. Spannend maar met vertrouwen. Het is immers al goed, het wordt alleen maar beter. Ik wilde ervaren hoe het is om zo licht mogelijk te leven, op materialistisch en mentaal gebied. Dat is gelukt, maar dat is een ander verhaal.

Ik ben nu een week thuis, terug in het Nederlandse.
Het Brabantse.
Zonder iets of wat ‘moet’.
Rijker dan voorheen en geen cent te makken.

Het zoeken losgelaten, uit mijn hoofd komen door te doen, gegroeid in ervaringen, afscheid genomen van het vertrouwde, vrienden gemaakt, een voorlopig vaarwel en een verrassend welkom.

De komende drie weken is elke uur al ingepland. Ook wanneer ik niets ‘moet’ doen. Ik weet wat ik wil, en wat ik daarvoor ga doen om dat voor elkaar te krijgen. Ik moet niets, ik kies er immers voor. Het vinden van een basis, om de zekerheden van het leven te voorzien staat nu bovenaan. Onder andere het vinden van een (tijdelijke) woonruimte is er daar een van. Om zo de vrijheid te hebben om te doen wat ik wil.

Maarja, willen zelf doet niets. Ik ga weer wat dingen doen, met een doel ;o)

Screenshot_20170911-212322 - kopie

Ciao Ciao / Ok Doei / Hasta la Pasta / Houdoe