Spiegel

Ik antwoord steevast met “het is goed’ als iemand aan mij vraagt; ‘hoe is het?’

Alle facetten van het leven zijn aanwezig. Er gaan mensen dood en er worden mensen geboren.
Ik ben boos, bang, blij, bedroefd en soms voel ik mij beschaamd.
Ik ben bewust van deze gevoelens en gedachten. Of is het andersom?
Dat zoeken we uit.

De reden dat ik hier mijn blogs plaats is omdat ik hier een andere (kwetsbare) kant van mij zelf laat zien.
Op andere sociale media sta ik met mijn blije hoofd dingen te doen.
(Ik kies namelijk bewust om blij te zijn ;o).
Wat niet wegneemt dat ik dat eens een keer niet ben.
Zonder de azijn weten we immers niet hoe zoet de honing smaakt.

Ik ben in beweging wat zorgt dat ik niet stilzit.
Echter het stil zitten, het stil zijn, bewust alleen zijn is en blijft een uitdaging.
Ik pak ze. ik plan ze in. Ik laat het gebeuren.
Het mag meer van mij. Een gevoel van onrust en spanning is aanwezig.
Ik ben de enige die daar iets mee / aan kan doen.

Ik heb nu een spiegel, voor het eerst sinds lange tijd een eigen spiegel.
Niet alleen om mijn haar te checken of dat er iets tussen mijn tanden zit.
Om mijzelf letterlijk de spiegel voor te houden.
Om diep van binnen naar mijzelf te kijken.
Advertenties

November

Het is 14 november 2015, rond de klok van 23:00 uur.
We besluiten op tijd naar bed te gaan.
We zijn bekaf, al een tijdje.

Die nacht verandert alles.

Het is 14 november 2016, rond de klok van 23:00 uur.
Ik besluit om op tijd naar bed te gaan.
Ik ben bekaf, al een tijdje.

Ik leef alleen.

Het is november 2017, rond van de klok van 19:15 uur.
Ik sluit mijn ogen en luister naar het verhaal van een boeddhistische monnik.
Ik ben bekaf, al een tijdje.

Wat hij vertelt herken ik, besef ik, denk ik over na, vertel ik over, maar doe ik het ook.

Het is 14 november 2017, rond de klok van 23:00 uur.
Ik besluit om nog te zagen, boren en schroeven.
Ik ben bekaf, al een tijdje.

Wat de nacht mij gaat brengen weet ik niet.

Rust, slaap, opladen, bijkomen, energie. Dat is waar ik behoefte aan heb.

Wat mij bij blijft van het verhaal van de monnik is dat we bezig zijn met symptoom bestrijding in plaats van de oorzaak.
De onrust, de pijn, het verdriet, de angst, de onzekerheid, daar loop ik niet voor weg, maar echt aangaan is een ander verhaal.

Ik wil schreeuwen, de longen uit mijn lijf. De ogen uit mijn kop janken.

Wat mij bij blijft van het verhaal van de monnik is dat we vergeten zijn om moeite te doen voor de wezenlijke dingen.

Ik wil je meenemen in mijn gedachte en gevoelens, maar intussen stromen de tranen over mijn wangen.

Dat is wat ik wil, huilen, de druk uit mijn lijf.

Het is november en het verhaal wat was blijft niet meer.
Het is november en wat de toekomst gaat brengen,
Dat weet alleen de volgende november.
Het is november. Welterusten, slaap zacht.

Dear Future

Hey Hallo Dear Future,

Net zoals ik en mijn lichaam, kennen wij elkaar al een tijdje.
We zijn op het strand, waar de rivier uitmond in de zee.
Ik lig in mijn hangmat zachtjes heen en weer te wiegen in de wind.
Jij speelt in het zand.

Ik kom uit mijn hangmat en ik neem je mee naar de branding.
Waar de rivier en de zee elkaar voor de eerste keer ontmoeten.
Net zo onstuimig zoals onze eerste ontmoeting, aan het begin van deze rivier.

Met plezier zijn we samen in een bootje gestapt, ik niet wetend hoe het na de volgende bocht eruit zou zien, maar er op vertrouwend dat jij en ik er samen gaan komen.

Met onze voeten staan we in het water, deze hebben ons gedragen en vooruit gebracht tot daar waar we nu zijn. Zonder de gezetten stappen kom je nergens.
Ergens is oke.
Soms op plekken waar we geen idee hadden wat we daar deden maar vonden we dingen die we niet zochten. En soms waren we doelbewust onderweg naar de volgende plaats.

Weet je nog die keer dat ik je kwijt was? Liep ik daar in mijn eentje rond, samen met een hoop andere. Dat was eenzaam. Ik was ver van mijn eigen rivier verwijdert. Geduldig van je dat je mij mijn gang hebt laten gaan, ook al wist jij beter. Dat waren de eigenwijze bochten in mijn rivier. Moerassige stukken, stroomversnellingen, draaikolken, en doodlopende stroompjes. Ach dat waren nog eens tijden.

He kijk, zie je dat. Dat bootje wat daar vaart. Weet je nog, daar hebben we samen nog aan gebouwd, een tijdje terug. Ik zie dat ze een kleine aanpassing hebben gemaakt dan wat wij toen voorstelde, maar ik snap waarom ze het gedaan hebben. Wat gaan ze relaxed door het water. Gaaf om te zien.

Lieve Dear Future, ik zie in je ogen dat je mee wil. Ga maar, ik blijf hier. Dank je wel voor de reis en tot een volgende.
IMG_20170928_105346

Licht in je zelf

Donderdag 21 september 2017
08:17
Een mail:
Helaas moeten wij u meedelen dat u niet door bent in de verdere procedure. Zonder voorbij te gaan aan uw kwaliteiten zijn wij van mening dat de door ons geselecteerde kandidaten beter aansluiten bij het functieprofiel.

*Grinnikt*

08:25

Eten.

08:50

Onderweg, met de auto.

09:35
Precies 365 dagen geleden stapte ik hier voor het eerst binnen.
Ik ben 5 minuten te laat, door het verkeer, maar ik voel geen haast. Ik weet dat het goed is.
We gaan zitten in haar werkkamer, die voor mij rustig is. Terwijl die vol staat en hangt met gekleurde kunstwerken, schilderijen, beelden, hangers en kaarten.
Op een kaart , in het zwart wit , staat: Los laten geeft houvast.
Die onthou ik, bij deze.
Wanneer ik zit begint zij met vertellen. En te kleuren, een mengeling van kleuren ontstaan met elk een eigen betekenis en boodschap, voor mij en over mij.
Besef over het verdriet in het verleden en de geleerde lessen.
Besef over het geluk en de toekomst met nieuwe ervaringen.
Voor mij is het fijn.

Besluiten zijn genomen.

11:15
Ik sta buiten, met mijn tekening. Mijn energie.

De zon schijnt, het is een goeie dag om een goeie dag te hebben.

11:20

Onderweg, met de auto.

12:00
Eten.
12.50
Onderweg, op de fiets.
13:25
Ik ben netjes op tijd. De deur van de afgesproken locatie zit nog op slot. Ik ga in de zon zitten en wacht. 15 minuten later bel ik. Foutje in de agenda van de ander. Komt er aan, 5 minuten.
Ik heb een kop thee en we zitten buiten, de ander op een bankje en ik een een fijne stoel.
Om wat voor reden dan ook begin ik een ‘verkoop’ praatje.
De ander geeft aan wanneer ik klaar ben; ‘oke, dat is niet de echte Jacob, wie ben je nu echt, waar kom je vandaan, wat wil je?
Oke, schakelen.
Ik vertel waar ik vandaan kom, wat ik gedaan heb, wat ik meegemaakt hebt, wat ik voel, wat ik denk, wat ik droom, wat ik ga doen.
‘Ja’ zegt de ander. ‘Dat is de ware Jacob. Alleen ik zie nog pijn in je ogen. Je durft de drempel niet over. Als je dat durft, dan ben je nog sterker dan dat je nu al laat zien’
Oef, de ander heeft gelijk. Ik geef hem gelijk.
We praten nog wat verder en ik ga naar huis.
15:30
Onderweg,op de fiets.
16:17
Mediteren.
Het licht speelt, warm en koude energie stroomt, gedachtes komen en gaan voorbij.
17.25
Hardlopen, het bekende rondje. Al twintig jaar loop ik dit rondje. Verveeld nooit.
18:30
Eten.
Met mijn ouders, fulltime pensionada.
Ik vertel ze wat er deze week en deze dag allemaal gebeurd is.
Ik voel het opkomen, tranen die de trap oplopen om van de glijbaan te gaan.
Zolang heb ik dat gevoel onderdrukt. Ik voel de drempel en besluit de drempel weg te halen.
Ik begin te huilen, en het huilen verandert in keihard janken, lang en diep.
Ik moet lachen tegelijk, ik ben de drempel over.
Opgelucht.
Ik merk dat ik in mijn hoofd schiet, niet doen.
Niet denken, gewoon huilen, keihard.
Ik heb twee dagen spierpijn van het huilen.
20:05
Afwassen, samen met mijn vader.
20:50
Mind of the Universe kijken.
21:30
Naar bed. Slapen. Met een glimlach
Het is lastig vormgeven als het blad vol is, deze is nu leeg.
De volledige rivier is duidelijk hoe deze verloopt.
Ik zit in mijn bootje en zie tot de eerste bocht.
Het is spannend en met vol vertrouwen gaan we ervoor.
Het is al goed, het wordt alleen maar beter ;o)
Screenshot_20170823-214206

The Trip is over, but the Journey continues

Hey Hallo Wereld,

Drie maanden lang heb ik per uur geleefd. Niet wetende wat er daarna zal gebeuren. Spannend maar met vertrouwen. Het is immers al goed, het wordt alleen maar beter. Ik wilde ervaren hoe het is om zo licht mogelijk te leven, op materialistisch en mentaal gebied. Dat is gelukt, maar dat is een ander verhaal.

Ik ben nu een week thuis, terug in het Nederlandse.
Het Brabantse.
Zonder iets of wat ‘moet’.
Rijker dan voorheen en geen cent te makken.

Het zoeken losgelaten, uit mijn hoofd komen door te doen, gegroeid in ervaringen, afscheid genomen van het vertrouwde, vrienden gemaakt, een voorlopig vaarwel en een verrassend welkom.

De komende drie weken is elke uur al ingepland. Ook wanneer ik niets ‘moet’ doen. Ik weet wat ik wil, en wat ik daarvoor ga doen om dat voor elkaar te krijgen. Ik moet niets, ik kies er immers voor. Het vinden van een basis, om de zekerheden van het leven te voorzien staat nu bovenaan. Onder andere het vinden van een (tijdelijke) woonruimte is er daar een van. Om zo de vrijheid te hebben om te doen wat ik wil.

Maarja, willen zelf doet niets. Ik ga weer wat dingen doen, met een doel ;o)

Screenshot_20170911-212322 - kopie

Ciao Ciao / Ok Doei / Hasta la Pasta / Houdoe